De bus

Je bent jong. Op de knop drukken, dat doe je niet. Dat is niet stoer. De bus is vol. Shit, dat betekent staan. Maar ja, gelukkig moet elk persoon die na jou de bus inkomt, dat ook. En als je het geluk hebt te kunnen zitten, dan maar hopen dat je niet naast een mafketel zit die tegen je gaat praten!

Je bent van middelbare leeftijd. De tijd dat je je schaamt als jij degene bent die op het knopje drukt, is voorbij. Maar opstaan voor een oudere... wat een dilemma. Op zich wil je, want het is fatsoenlijk. Maar je ziet er ook uit als een doetje. Ja?.... Nee?... Nou vooruit, ik sta op. Wat een opluchting! Ik ben cool, ik sta voor een ouder persoon op! Kijk mij eens! Of nee, ik blijf toch zitten. Laat iemand anders maar opstaan. Ik voel me schuldig, de oude vrouw moet staan. Ze staat vlak naast me. Soms denk ik dat ze me bewust aankijkt, met een schreeuwend gezicht: "Sta op!". Maar nee, ik blijf zitten, totdat ik eruit moet. Ik hoop dat ze direct mijn plaats claimt, zodat ik me iets minder schuldig hoef te voelen.

Nu ben ik het oudje. Ik stap in. Oeh, wat is het druk! Ik zie geen vrije plaatsen. Maar wat doen mijn benen zeer. Wie wil er zijn plaats aan mij afstaan? Niemand? Oh, dan blijf ik wel staan. Ik hou mijn trots en zal niemand vragen op te staan. Maar wat doen mijn benen pijn!